CORALINE

::TYTUŁ POLSKI::
Koralina i tajemnicze drzwi

::REŻYSERIA::
Henry Selick

::SCENARIUSZ::
Henry Selick,
Neil Gaiman

::MUZYKA::
Bruno Coulais

::OBSADA::
Dakota Fanning, Teri Hatcher, Jennifer Saunders, Keith David...

::KRAJ::
USA

::ROK::
 2009

::CZAS TRWANIA::
100 min.

Horror i baśń noszą pewne podobieństwa. Można nawet powiedzieć, iż mają wspólne korzenie. W baśniach i klasycznych horrorach zakończenie dowodziło, że dobro zawsze zwycięża w walce ze złem. Te pierwsze spełniały w ten sposób zadania dydaktyczne, drugie – pozwalały doświadczyć swego rodzaju katharsis. Oba gatunki pełne były obrazów przemocy, krzywdy ludzkiej, a także grozy i makabry. Nierzadko baśnie stawały się inspiracją dla twórców horrorów. Brytyjska pisarka Angela Carter opowiedziała po swojemu między innymi historie Sinobrodego, kota w butach czy Czerwonego Kapturka. Z kolei reżyser Neil Jordan sięgnął po wersję Carter, by stworzyć w latach 80-tych rewelacyjny, niesamowicie nastrojowy horror Towarzystwo wilków (The Company of Wolves). W tę tradycję wpisują się także film Labirynt Fauna oraz Koralina Neila Gaimana, przeniesiona ostatnio na ekran w postaci filmu animowanego.

Koralina i tajemnicze drzwi jest udaną, dość wierną adaptacją książki, którą Gaiman pisał dla córek. To cudownie makabryczna i bardzo nastrojowa opowieść, co udało się odzwierciedlić na ekranie. Już pierwsze sceny potrafią wzbudzić u widza przyjemny dreszczyk. Widzimy bowiem cienkie, przypominające pająki dłonie, które przerabiają szmacianą lalkę na podobieństwo Koraliny. Miniaturka człowieka zostaje rozpruta i wypatroszona z waty, by zostać ponownie napełnioną trocinami. Groza tej sceny jest co prawda złagodzona delikatną muzyką, ale daje przedsmak tego, co będzie dalej.

Film odznacza się udaną animacją. Choć nakręcono go w żywych i jasnych barwach, groza wyziera dosłownie z każdego ujęcia, czai się gdzieś na skraju świadomości, ponieważ wszystko jest aż za piękne. Uśmiechnięci drudzy rodzice o guzikowych oczach, gotowi całą dobę stawać na wezwanie dziecka, śpiewające myszy, rozświetlony ogród czy wymarzony przyjaciel – można powiedzieć świat idealny, który w końcu okaże się śmiertelną pułapką. Akcja toczy się w starym domu, jednej z najbardziej typowych scenerii horroru. W ekranizacji Koraliny zastosowano ponadto jump-scenes. Na szczególną uwagę zasługuje animacja drugiej matki, czarownicy stopniowo odsłaniającej swoje prawdziwe oblicze. Poza stroną wizualną, druga matka to postać niezwykle ciekawa. Nie wiemy, skąd się wzięła, dlaczego postanowiła działać akurat w tym domu. Jest jak jedno z wcieleń potrójnej bogini celtyckiej – jako matka daje życie, kocha i opiekuje się, ale także karze za nieposłuszeństwo.

W ekranizacji Koraliny są także elementy humorystyczne. Należą do nich zwłaszcza animacje sąsiadek dziewczynki, podstarzałych aktorek mieszkających z gromadką mniej lub bardziej żywych terierów. W filmie, tak jak i w książce, pojawia się czarny kot – postać charakterystyczna zarówno dla horroru, jak i twórczości Gaimana, przez którego portretowany jest jako bohater pozytywny, tu przeciwnik czarownicy i przewodnik Koraliny po iluzorycznym świecie.

Zakończenie filmu zawiązuje do klasycznej baśni, zło zostaje pokonane. Dziecko uczy się, że nie wszystko, co atrakcyjne wizualnie, jest dla niego dobre; rodzice zaczynają rozumieć, że za mało czasu poświęcali córce. Wszyscy żyją długo i szczęśliwie. I tylko w uszach brzmią słowa czarownicy: „Każdy ma drugą matkę”...