HYPNOS

::TYTUŁ POLSKI::
Hipnos

::REŻYSERIA::
David Carreras Solè

::SCENARIUSZ::
David Carreras Solè,
Juanma Ruiz Córdoba

::MUZYKA::
???

::OBSADA::
Demián Bichir, Cristina Brondo, Féodor Atkine...

::KRAJ::
Hiszpania

::ROK::
2004

::CZAS TRWANIA::
95 min.

Hypnos to hiszpański thriller pretendujący do miana kina ambitnego. Kłopot w ocenie tego obrazu polega na tym, że jego odbiór uzależniony jest od subiektywnych odczuć widza. Znajdą się zapewne tacy, którzy będą produkcji bronić, inni stwierdzą, że jest niezrozumiała i zagmatwana. Prawda leży jak zwykle pośrodku.

Policja dostaje zawiadomienie o morderstwie. Na miejscu śledczy znajdują martwe ciało kobiety oraz dziewczynkę w stanie głębokiego szoku. Na prośbę tytułowej bohaterki filmu, lekarki Beatriz Vargas, dziecko zostaje przewiezione do kliniki, specjalizującej się w leczeniu hipnozą. Pani doktor rozpoczyna pracę w tym samym zakładzie a jej pierwszym zadaniem jest dotarcie do zagubionej i zamkniętej w sobie dziewczynki. Z czasem okazuje się, że w klinice zaczynają dziać się dziwne rzeczy. Lekarze prowadzą osobliwe sesje psychiatryczne z pacjentami, coraz częściej przytrafiają się tragiczne wypadki, aż wreszcie zaczynają ginąć pensjonariusze. Prowadzone na własną rękę śledztwo Beatriz zatacza coraz szersze kręgi, co nie podoba się personelowi zakładu. Lekarka przestaje odróżniać rzeczywistość od iluzji, jest przekonana, że zostanie zamordowana.

Do połowy film wydaje się być mrocznym thrillerem klinicznym. Zawiązuje się intryga, a widz obserwuje kolejne wątki zagadki. Jednak po czterdziestej minucie emisji obraz traci część fabularną a staje się halucynacją, dziwnym zlepkiem wizji, próbującym oddać stan, w jakim znajduje się Beatriz. Ta część realizacji jest zupełnie niezrozumiała i trudna w odbiorze. Jednak taka zapewne była koncepcja twórców, chcących pokazać umysły chorych psychicznie pensjonariuszy zakładu. Pytanie tylko, czy film na tym zyskuje?

Od strony technicznej obraz zrealizowany jest bez zarzutu, choć momentami widać, że jest to produkcja kina europejskiego. Brak w nim dynamizmu ujęć i pracy kamery, którą charakteryzują teledyskowe kadry z amerykańskich filmów. Aktorsko również nie można się do niczego przyczepić, choć do zachwytów daleko. Najlepiej wypadła dwójka lekarzy prowadzących klinikę, którzy z psychopatycznym wyrazem twarzy, prowadzą terapię swoich podopiecznych. Efektów specjalnych również w obrazie nie uświadczymy, jest kilka scen śmierci przedstawionych z odpowiednią dawką emocji i krwi, wylewającej się z ekranu. Najgorzej wypadły psychopatyczne wizje i halucynacje głównej bohaterki, które gdyby podane zostały w odpowiedniej dawce byłyby znośne, jednak oglądanie ich przez dłuższy czas nuży i nie wychodzi filmowi na dobre.

Hypnos to obraz trudny w odbiorze. Potencjalny widz poszukujący rozrywki i odpoczynku po długim i ciężkim dniu pracy, nie znajdzie w nim niczego, co zaspokoiłoby jego niezbyt wygórowane oczekiwania. Jeśli jednak ktoś uwielbia zagłębiać się w ludzkiej jaźni, odkrywać tajniki chorej psychiki, to Hypnos powinien zapewnić odpowiedni poziom wrażeń. Jako zwolennik tej pierwszej grupy stwierdzam stanowczo – nie polecam.