ROSE RED

Dom daje nam schronienie, jest naszą drugą skórą. Nasze domy starzeją się tak jak my, tak jak my, chorują. A szaleństwo? Jeśli w domu mieszkają szaleńcy, czyż ich szaleństwo nie przesiąka do ścian, pokoi, korytarzy? Czyż czasem nie czujemy, że to szaleństwo nas dosięga? Czy właśnie o tym nie myślimy, mówiąc, że dom jest niespokojny, nękany przez duchy? Mówiąc o domu ''nawiedzony'', dajemy komuś do zrozumienia, że ten dom oszalał. Nasze domy żyją. To łatwo wyczuć. Każdy nerw mówi nam o tym. Jeśli zachowamy ciszę, jeśli się wsłuchamy, usłyszymy oddech domu. Czasem, wśród najgłębszej ciszy nocy, słychać jego jęk. Jakby męczył go senny koszmar. Dobry dom kołysze nas i podnosi na duchu, a zły wprowadza w nas instynktowny niepokój. Złe domy nie znoszą naszego ciepła, ludzkich uczuć. O takiej ślepej nienawiści myślimy, kiedy nazywamy dom ''nawiedzonym''. W przeciwieństwie do tego, co niektórzy sądzą, siły metapsychiczne: telepatia, telekinezja, prekognicja, itp., nie mogą być wartościowane. Nie są one ani dobre, ani złe. Domy są inne. Shirley Jackson miała rację. Niektóre domy rodzą się złe. Takie jak ten. Domy jak Czerwona Róża. Na szczęście dla nas, to olbrzymia martwa komórka. Od 1995 r. nic tam się nie zdarzyło. Wierzę, że niektóre domy mają swoje własne życie, które może być świadome. Jeżeli świadomość istniała w Czerwonej Róży, objawiła się wcześniej. Sto lat temu Seattle było inne niż nasze teraźniejsze wyobrażenia. Walczono o przeżycie. Fortuny zbijali bandyci w wysokich kapeluszach. Miałeś do wyboru: zejść z drogi lub zginąć. W roku 1906 każdy był zdany na samego siebie. Czerwoną Różę zbudował John P. Rimbauer przy ulicy Wiosennej, w centrum Seattle, jako prezent weselny dla swoje żony. Czy rezydencja Czerwona Róża to rzeczywiście nawiedzony dom? Aby się o tym przekonać profesor Joyce Reardon zaprasza tam sześcioro ludzi obdarzonych paranormalnymi zdolnościami, aby pomogli jej odkryć tajemnicę posiadłości, w której drzemią nadprzyrodzone moce. Mistrz horroru Stephen King przedstawia pełen grozy dreszczowiec o spotkaniu z duchami w nawiedzonym domu. Drzwi rezydencji stoją otworem. Wchodzisz na własne ryzyko, bo Czerwona Róża to pałac zagłady, który żyje własnym życiem. Witam w miejscu, które zło nazywa swoim domem…

Emery, jeden aktorów grających medium powiedział: „ To jest kaprys mojej mamusi… Każdy ma jakiś kaprys, jeden ma ochotę na lody waniliowe, drugi na bitą śmietanę”. Tym oto cytatem chciałbym przekreślić ciągłą krytykę tej zdumiewającej produkcji, której reżyserem początkowo miał być Steven Spielberg, jednak podczas kręcenia zdjęć wycofał się pozostawiając ciąg dalszy Craigowi R. Baxleyowi, drugiemu reżyserowi, który wykreował wspaniały obraz domu, który przeraża swoją zawikłaną historią. Za całokształt jest odpowiedzialny Steven King, jako producent i scenarzysta wykreował historię na kanwie, której powstał mini serial, wyprodukowany dla brytyjskiej telewizji ABC. Całość została podzielona na trzy części, które poprzedzone są niesamowitym epilogiem, określającym całość fabuły jako mistyczną historię o posiadłości, która została określona jako dom zła. Dzięki tej produkcji poznamy dokładnie historię pomieszczeń i zdarzeń, które miały tam miejsce, zagłębimy się w tajniki niedocenianej dotąd dziedziny psychologii, jaką jest psychometria. Jedynym minusem drażniącym widza są przerwy w filmie poprzedzone ogólnymi ujęciami posiadłości, które mają za zadanie ułatwić stacji telewizyjnej przerwanie seansu ciągiem reklam. Na uwagę zasługują również znakomite kreację Matta Keeslara, Davida Dukesa i Julian Sands oraz wielu innych aktorów, których kreacje zdumiewają pełną ekspresji płynnością. Moim zdaniem jest to najlepiej skonstruowana historia filmowa o nawiedzonym domu, w której nie pominięto żadnego szczegółu, zatem długi czas seansu zaserwuje na nam sporą dawkę grozy oraz tajemnic skrywających się pod fasadą tej niezwykłej budowli. Doskonale prezentują się również lokacje oraz wystrój pomieszczeń współgrających z subtelnie wkomponowanymi efektami specjalnymi i charakteryzacją aktorów. Całą atmosferę podkreśla delikatna muzyka, której elementy stają się charakterystyczne dla poszczególnych wydarzeń. Ciekawym elementem jest wykorzystanie ujęć kamery z lotu ptaka lub bez użycia statywu, dzięki czemu widz odczuwa całokształt emitowanej sytuacji oraz ogrom powierzchni, na której odgrywa się cała akcja. Dla wielu rozwlekły wstęp charakterologiczny, mający za zadanie nakreślić historię zdarzeń oraz postawę bohaterów może być nużący, jednak moim zdaniem, dodaje niezwykłej wartości naukowej urzeczywistniając całą fabułę. Przez wielu film krytykowany prezentuje bardzo wysoki poziom, którego wcześniejsze produkcje rzadko przekraczają a wiele nie osiąga tak wysokiego pułapu fabularnego. Zatem polecam daną produkcję każdemu, bez wyjątku, niech nie przeraża was tak długi czasz spędzony przed ekranem, ponieważ zaowocuje on niezwykłą dawką przeżyć, które na długo utkwią wam w pamięci…

ZOBACZ RÓWNIEŻ

DVD

CIEKAWOSTKI

KSIĄŻKI

SYLWETKI

MUZYKA

DOWNLOAD

AUTOR: REQUIEM