SHUNNED HOUSE

::TYTUŁ POLSKI::
Przeklęty dom

::REŻYSERIA::
Ivan Zuccon

::SCENARIUSZ::
Enrico Saletti

::MUZYKA::
Evan Wilson

::OBSADA::
Giuseppe Loruso,
Federica Quaglieri...

::KRAJ::
Włochy

::ROK::
2003

::CZAS TRWANIA::
85 min.

Już po tytule filmu Zuccona można domyślić się, że mamy do czynienia z kolejną ekranizacją prozy Lovecrafta. Mniej lub bardziej udanych adaptacji opowiadań samotnika z Providence było na pęczki, co już na wstępie potrafi wzbudzić sceptycyzm wobec następnej odsłony. Sięgając po ten włoski film można jednak zostać mile zaskoczonym, a nawet wpaść w niekłamany zachwyt. W horrorze tym zręcznie połączono wątki trzech utworów Lovecrafta: tytułowego Przeklętego Domu, Muzyki Ericha Zana oraz Snów w domu wiedźmy. Główni bohaterowie, Alex i Rita, decydują się zbadać pewien stary, niezamieszkany dom, który cieszy się od dawna złą sławą. Z konieczności zostają tam na noc, nie spodziewając się ogromu koszmarów, jakich przyjdzie im doświadczyć. Ich dochodzenie to wątek główny filmu, spajający pozostałe.

Przeklęty dom jest krótki (tylko 85 minut), ale treściwy. Nie ma w nim ani jednego zbędnego ujęcia czy niewykorzystanych minut. Niesamowity, hipnotyzujący wręcz nastrój nie pozwala oderwać wzroku od ekranu oraz stawia film Zuccona na równi z takimi perłami gatunku jak na przykład The Beyond Fulciego. Rewelacyjna atmosfera Przeklętego domu została stworzona głównie przez muzykę, mistrzowskie operowanie światłem i kolorem oraz sposób, w jaki poszczególne sceny, niekiedy dziwne i surrealistyczne (dziewczyna w białej, zakrwawionej sukience), splatają się w całość. Podczas seansu nie raz można poczuć dreszcz wzdłuż kręgosłupa.

Zuccon nie stroni ponadto od efektów gore, które dodatkowo wzbogacają nastrój filmu. Elementy makabry są idealnie wyważone, nie ma w nich ani grama przesady, jaka często zbliża krwawe filmy do śmieszności. Są wystarczająco realistyczne i wyjątkowo przejmujące. Przeklęty dom to prawdziwa uczta dla oczu rozmiłowanych w estetyce horroru, a także jedna z nielicznych ekranizacji Lovecrafta, w której udało się odtworzyć specyficzną atmosferę jego opowiadań i nie wypadło to ani blado, ani sztucznie. Choć filmów grozy o przeklętych domach istnieje wiele, ten, jako jeden z nielicznych, nie jest tylko kolejnym klonem tego motywu, ale prawdziwym dziełem. Również aktorzy stanęli na wysokości zadania i grają wystarczająco wiarygodnie. Z autentycznym zaangażowaniem śledzimy losy bohaterów, zupełnie bezsilnych wobec tego, z czym przyjdzie im się zmierzyć. Na tym polu bowiem mogą jedynie przegrać...

Horror Zuccona nie pojawił się w naszych kinach, nie był także w żaden sposób reklamowany. Mimo słabego marketingu jest filmem naprawdę wyjątkowym, gwarantującym silne doznania, spełniającym oczekiwania fanów gatunku. Przeklęty dom zapada w pamięć, po jednym seansie chciałoby się ponownie zanurzyć w jego gęstej, hipnotycznej atmosferze. Obecnie dzięki, a wręcz ku chwale, wydawnictwa IDG, można go kupić w każdym Empiku i „aplikować” sobie bez ograniczeń. To po prostu trzeba zobaczyć.

Myślisz: „Horror doskonały.” Mówisz: „Przeklęty dom.”