STRANGERS ON A TRAIN

Henri Agel napisał:, „Jeśli ktokolwiek stał się powodem kontrowersji w dziejach kina - jest nim Hitchcock. Nazwisko to jest świętością dla tych, którzy dostrzegają wysokie aspiracje reżysera, jego niezwykły kunszt artystyczny; dla innych Hitchcock pozostaje tylko zręcznym rzemieślnikiem, który wie aż nazbyt dobrze, jak zdobyć publiczność." U Hitchcocka film jest środkiem wypowiedzi, przy pomocy, którego można udowodnić wszystko, o wszystkim widza przekonać, nawet o rzeczach najbardziej absurdalnych. W trakcie seansu dzieją się, wywierające silny wpływ na widza, procesy psychologiczne; poddaje nas realizmowi, lecz nie ukazuje go dosadnie, a wymaga od widza zaangażowania. Jednak w swoim dorobku posiada film szczególny, przez wielu uważany za arcydzieło, mowa tu oczywiście o Strangers on a Train, którego scenariusz uznano jako protoplastę morderstwa doskonałego. Ta produkcja stanowiła początek rozwoju thrillerów w kinematografii światowej jako równorzędnego gatunku filmowego, który otworzył drogę grozie subtelnej, która była oparta na intelektualnej rozgrywce… Pora zapoznać się z nieznajomym, który ma dla ciebie propozycję nie do odrzucenia…

Guy Haines jest odnoszącym sukcesy urzędnikiem, ma piękną narzeczoną Anne Morton, córkę poważanego senatora, który właśnie kandyduje na gubernatora. Jego życie osobiste oraz kariera zawodowa plasowałyby się znakomicie, gdyby nie jego żona, z którą bezskutecznie próbuje się rozwieść. Podczas podróży do MetcaIf poznaje mężczyznę, Bruno Antony szybko nawiązuje znajomość, jednak podczas ich krótkiej rozmowy pada dwuznaczna propozycja, poprzedzona wielu elementami życiorysu Guya. Bruno rozpoczyna opowiadać o swoim ojcu, którego nienawidzi i z wielką chęcią mógłby zabić, jednak fakt, iż szybko był by schwytany i osądzony skutecznie studzi jego temperament. W pewnym momencie nakreśla pewną historyjkę, w której stwierdza, że gdyby znalazł kogoś, kto ma podobny problem, mógłby ustawić morderstwo doskonałe a mianowicie, gdyby on zabił kogoś żonę w chwili, gdy jej mąż by był na przykład w Nowym Yorku, nikt by nie powiązał go z morderstwem, w zamian ta osoba po wcześniejszym uzgodnieniu pozbyłaby się jego ojca w chwili, gdy on by był gdzieś w drugiej części miasta. Historyjka ciekawa, wręcz aluzyjna do sytuacji, w jakiej się znajdują mężczyźni, jednak Guy Haines obraca całą rozmowę w kiepski żart, jednak wysiadając z pociągu popełnia dwa błędy, które wciągną go w śmiertelną pułapkę a mianowicie pozostawia zapalniczkę z wygrawerowanymi inicjałami oraz przyjmuje numer telefonu od tajemniczego mężczyzny. Podczas spotkania ze swoją żoną dochodzi do publicznej sprzeczki, w której żona poniekąd zostaje zastraszona, sfrustrowany mężczyzna wraca do swojej narzeczonej. Tego samego dnia, późnym wieczorem Bruno jednak śledzi Guya żonę, podąża za nią do wesołego miasteczka. Miriam wraz ze swoim kochankiem płyną łódką po jeziorze, schodząc na brzeg nieświadoma niczego kobieta zauważa wyłaniającego się z zarośli Bruno, który zwodząc dziewoję zaciska na jej szyi śmiertelny uścisk a jej zwłoki porzuca na brzegu. Następnego dnia Guy Haines dowiaduje się o zgonie żony, wezwany przez policję w sprawie ustalenia miejsca pobytu w czasie zajść, jednak jego alibi nie przekonuje śledczych, zatem zdesperowany kontaktuje się z Bruno, który zaczyna go szantażować, próbując zmusić go do rewanżu za przysługę, czyli zamordować ojca. Rozpoczyna śmiertelna rozgrywka pomiędzy dwoma indywidualistami, którzy prezentują sprzeczne z prawem zamierzenia…

Po raz kolejny Hitchcock kupił prawa do nakręcenia powieści anonimowo, dzięki czemu cena spadła. W tym przypadku zapłacił za prawa 7500 USD, lecz dana pozycja na trwałe zapisała się w historii kinemagroafi jako thriller doskonały. Jest to jeden z nielicznych filmów, którego fabułę skutecznie powielono w wielu ekranizacjach a zarazem się stała miedzy innymi inspiracją dla Stephena Petersa, który napisał świetny scenariusz do Wild Things. Raymond Chandler pojawia się w napisach jako główny autor scenariusza, choć w rzeczywistości praktycznie w całości scenariusz napisał Czenzi Ormonde, który pojawił sie w końcówce jako drugi autor. Nie obeszło się również od osobliwego podpisu reżyserskiego w formie odegrania drobnej roli w formie statysty, tym razem Hitchcock pojawia się na początku filmu, wsiadając z ogromną wiolonczelą do pociągu. Dmitri Tiomkin doskonale zilustrował muzyką obraz pełen szalonych zwrotów akcji, przy czym jego utwory nieco odbiegają od standartów, jakie pojawiają się w poprzednich filmach Hitchcocka, brak w nich wyrazistości scenicznej, co w danym przypadku pozwala się skupić w całości na fabule. Film miał remake pt.: "Once You Kiss a Stranger". Był także inspiracją do filmu "Throw Momma From the Train". Podczas premiery produkcji, która odbyła się w 1951r. Hitchcock zasiadł w projektorni, jednak po seansie, który okazał się kolejnym sukcesem kasowym, podczas wypowiedzi dla jednej z nowojorskich gazet zapytany o to, dlaczego nie zasiadł na widowni stwierdził: ” Bardzo łatwo mnie wystraszyć, a są cztery rzeczy, które wywołują u mnie zwiększoną produkcję adrenaliny: 1: małe dzieci, 2: policjanci, 3: wysokie budynki, 4: fakt, że mój następny film nie będzie tak dobry, jak poprzedni.” Jak się okazało jego kolejna produkcja: I Confess z 1953r potwierdziła jego obawy wskazując na spadek formy mistrza. W tej produkcji jest wiele elementów charakterystycznych dla twórczości Hitchcocka, między innymi idealna mimika twarzy uchwycona poprzez surowe ujęcia, uniwersalna tematyka w myśl: Wiele filmów jest o życiu, jego są jak kawałek tortu, oraz niebanalna obsada, którą jak zawsze wybierał rezyser. To wszystko stworzyło wizję morderstwa doskonałego na planie filmu, który po mimo upływu lat nadal wciąga swoją wymownością i surowością, przez co staje się ponadczasowy. Pozycja obowiązkowa dla miłośników subtelnego kina grozy oraz dla wszystkich miłośników thrillerów…

ZOBACZ RÓWNIEŻ

DVD

CIEKAWOSTKI

KSIĄŻKI

SYLWETKI

MUZYKA

DOWNLOAD

AUTOR: REQUIEM