SPIS WEDŁUG TYTUŁÓW POLSKICH


0-9  A  B  C  D  E  F  G  H  I  J  K  L  Ł  M  N  O  P  Q  R  S   U  V  W  X  Y  Z  Ż  Ź

JU-ON

 

Kei Ohishi to japoński pisarz, nieznany w Polsce, tworzący horrory i thrillery. Po sukcesie filmu Ju-On podjął się napisania powieści na podstawie filmu. Fani Toshio i Kayako mogą przeżyć ulubioną historię jeszcze raz, tym razem we własnej wyobraźni.

Fabuły powieści Ju-On raczej nie potrzeba streszczać. Tak jak w filmie, wydarzenia nie są przedstawiane chronologicznie, poznajemy je z perspektywy wielu bohaterów. To, co widzieliśmy na ekranie, znalazło się także w książce – najbardziej spektakularne sceny z obu części (japońskiego) filmu zostały wiernie odtworzone na papierze, tylko niektóre szczegóły zostały wymyślone przez autora. Ohishi dodał natomiast całkiem sporo od siebie w warstwie psychologicznej, przede wszystkim rozbudował postać Kayako. I to niestety bardziej niszczy efekt niż go wspomaga.

Na czym polega fenomen filmowej Kayako? Na tym, że była zwykłą kobietą, człowiekiem jak każdy. Prowadziła przeciętne życie matki i żony pozbawione gwałtownych zwrotów. Choć miała swój drobny sekret, w niczym nie uchybiła mężowi. Została bestialsko zamordowana właściwie bez winy. Nie znajdując spokoju po śmierci, stała się upiorem dzielącym swój los z pechowcami, którzy postawią nogę w jej domu. Kei Ohishi uznał jednak, że to za mało i zrobił z kobiety dziwadło za życia – zakompleksioną dziewczynę bez przyjaciół, wiecznie ubraną na biało i zmagającą się z gwałtownymi emocjami, głównie negatywnymi. Kayako Ohishiego przeżywa nieszczęśliwą, bo nieodwzajemnioną, miłość, posuwa się do śledzenia ukochanego, włamuje się do jego domu, by tarzać się w pościeli chłopaka; mówiąc krócej zachowuje się jak zwykła wariatka.

Na kolejnym etapie autor wyraźnie piętnuje chęć zemsty u Kayako-kobiety i Kayako-upiora, nie jest bezstronnym, wszechwiedzącym narratorem, lecz ukazuje tę postać jako ewidentnie czarny charakter, który zasłużył na swój los. Jest to zrozumiałe z punktu widzenia psychologii – człowiek chce wierzyć, że złe rzeczy przydarzają się ludziom, bo na nie zasłużyli. Dobrych i sprawiedliwych nic złego nie spotyka, bo i za co? Choć zrozumiały i psychologicznie uzasadniony, taki sposób myślenia jest naiwny oraz niesprawiedliwy, a w horrorze dodatkowo burzy nastrój psując efekt. Kayako w filmie to człowiek taki jak inni. To, co się jej przydarzyło, może stać się udziałem każdego z nas i to ta perspektywa naprawdę przeraża. Złe rzeczy dzieją się po prostu. Wszyscy jesteśmy potencjalnymi Kayako.

Ohishi rozbudował też znaczenie pamiętnika kobiety, za pomocą którego porozumiewa się z ofiarami już jako upiór. Informuje, jak i kiedy zginą, z sadystyczną przyjemnością. Stwarza to możliwość komunikacji z czymś, czego nie powinniśmy rozumieć, co miało być wrogie, bo obce i nieprzeniknione. I znów filmowa Kayako, która nie oferuje możliwości dialogu, skrzecząca i odczłowieczona, przez co tajemnicza, wypada daleko lepiej.

Powieść Ju-On to moje jedyne spotkanie z twórczością pana Ohishi. Nie wiem, jakie miejsce zajmuje ten zdecydowanie nie najlepszy utwór na tle całej jego twórczości. Raczej się nie dowiem, bo to, co czytałam, nie zachęca wystarczająco. Choć Ju-On napisany jest ciekawie i jako horror sprawdza się nieźle, ponieważ straszy, pewne fakty w interpretacji autora nadają całej historii nieznośnego wydźwięku. Nie sądziłam, że kiedyś powiem to o książce, ale w tym wypadku lepiej poprzestać na oglądaniu.

AUTOR RECENZJI: KAROLINA GÓRSKA

 
   



 

.: TYTUŁ ORYGINALNY :.
Ju-On

.: AUTOR :.
Kei Ohishi

.: TŁUMACZENIE :.
Brak

.: WYDANIE ŚWIATOWE :.
2003

.: WYDANIE POLSKIE :.
Brak

.: ILOŚĆ STRON :.
235 stron
 

KRÓTKIE ZESTAWIENIE:

OGÓLNA OCENA KSIĄŻKI:
5 / 10 

OCENA KSIĄŻKI JAKO HORROR:
8 / 10

 OCENA KSIĄŻKI OD STRONY LITERACKIEJ:
3 / 10

PLUSY:
+
wiernie oddane najlepsze sceny z filmu,
+
oprawa graficzna

MINUSY:
-
 interpretacja postaci Kayako, która psuje wszystko